RAFAŁ BOETTNER-ŁUBOWSKI, „PYTANIA BEZ ODPOWIEDZI”

Data: 
10/07/2013

RAFAŁ BOETTNER-ŁUBOWSKI, „PYTANIA BEZ ODPOWIEDZI”
Galeria Sztuki WOZOWNIA w Toruniu, 19.VII.-25.VIII. 2013

Po raz kolejny w Wozowni…
Rafał Boettner-Łubowski po raz szósty prezentuje swoje prace w Galerii Sztuki Wozownia w Toruniu. Pierwszy raz zorganizował we wspomnianym miejscu wystawę w 2004 roku (wraz z Grażyną Kielińską), natomiast w zeszłym roku pokazywał w Wozowni instalację zatytułowaną „Inwersje Quasi-Muzealne: Alegoria Różnicy?”, która zyskała bardzo pochlebne recenzje w prestiżowym, internetowym czasopiśmie artystycznym pt. „Obieg”. Najnowsza wystawa artysty zatytułowana „Pytania bez Odpowiedzi”, ma w pewnym stopniu charakter autotematyczny. Można bowiem powiedzieć, że w otwarty sposób definiuje ona sztukę swojego autora oraz prowokuje refleksje na temat środków artystycznych, którymi autor ten zazwyczaj w swojej twórczości operuje. A jednak na tym sprawa się nie kończy, bowiem zgromadzone na wystawie prace są na tyle wieloznaczne, że zapraszają odbiorców do podjęcia wielu innych przemyśleń na temat rozmaitych przejawów kultury i sztuki, zarówno czasów nam współczesnych, jak i dawno już minionych epok historycznych. Zgromadzone na wystawie realizacje – to niekonwencjonalne aranżacje przestrzenne, które konfrontują tradycyjne rozwiązania artystyczne, przede wszystkim rzeźbiarskie, z niekonwencjonalnymi sposobami budowy współczesnej wypowiedzi artystycznej z kręgu sztuk wizualnych. Tytuł wystawy pochodzi od kluczowej przestrzennej aranżacji multimedialnej, w której autor stara się zadawać pytania, dotyczące praktyk wykorzystywania reprodukcji muzealnych dzieł sztuki na opakowaniach artykułów spożywczych, bądź innych komercyjnych produktów codziennego użytku. Na pytania te trudno jednoznacznie odpowiedzieć, w pewnym sensie są one bowiem „pytaniami bez odpowiedzi”, podobnie jak dylematy, sugerowane przez tytuły innych prac Rafała Boettnera-Łubowskiego, pokazanych na toruńskiej wystawie – czyli na przykład realizacji „Hommage à Giulio Paolini (?)” z 2010 roku, czy „Hommage à l’objet (?) ou Hommage à Man Ray (?)” z lat 2007-2012. (redakcja tekstu: Ewa Krakowska)

Rafał Boettner-Łubowski w swojej twórczości nieustannie poddaje w wątpliwość naszą „poukładaną” wizję rzeczywistości. Z jednej strony nawiązuje z widzem dialog, z drugiej – wcale nie upraszcza odbioru swoich neokonceptualnych prac. Uczestnik tej gry automatycznie szuka odpowiedzi, gdyż artysta zwodniczo „wypytuje” go poprzez formę, konstrukcję, zróżnicowanie artystycznego medium oraz oszczędne, acz niesforne połączenie rozmaitych cytatów. W swoich pracach Boettner-Łubowski czerpie ze znanych motywów sztuki dawnej, imituje je i zestawia z przedmiotami o komercyjnym charakterze. Nie pyta bezpośrednio. Stawia znaki zapytania w nawiasach, jakby na marginesie, mimowolnie. Ukradkiem intryguje niejednoznacznością. Nawiązania do tradycji sztuki starożytnej, nowożytnej, romantycznej i akademickiej, a także do dzieł sztuki współczesnej pojawiały się w formie powtarzanego wielokrotnie „hommage”, czyli wyrazu czci wobec artystów, którzy inspirują autora. Jednakże zabieg przywoływania atrybutów przeszłości nie tylko wskazuje na zafascynowanie autora jej tematyką, ale także wyraża wątpliwość wobec jej dosłownego znaczenia i pojmowania w zderzeniu ze współczesnością. Działania te przede wszystkim igrają z naszymi wyobrażeniami na temat tradycji i dobrze znanymi nam aspektami rzeczywistości, bowiem artysta ma w zwyczaju podważać utarte schematy ich pojmowania. (…) Rafał Boettner-Łubowski dyskretnie prowokuje odbiorcę, gdyż spopularyzowane wcześniej obiekty muzealne stają się częścią użytego przez niego rozbudowanego artystycznego cytatu. Autor przywołuje swoje wcześniejsze prace poprzez fotografię, film lub bezpośrednio do nich powraca, wprowadzając do swoich instalacji ich fragmenty. Wielokrotne powtórzenia służą dokumentacji poprzednich prac artysty, ale także „promują” przedmioty gotowe poprzez ich „ożywienie” w przestrzeni galeryjnej ekspozycji. Zakłóca to wszystko konwencjonalną relację ze znanymi nam obiektami historii sztuki. I odwrotnie. Historia i sztuka zdają się „drwić” z przedstawicieli konsumpcjonizmu. Zabiegi te zaplanowane są [jednak] przez Rafała Boettner-Łubowskiego w dyskretny i nienarzucający się sposób, tak jakby w nawiasie [podejmowanych przez artystę] rozważań.

fragment wstępu do katalogu wystawy „Pytania bez Odpowiedzi” autorstwa Hanny Kostołowskiej

RAFAŁ BOETTNER-ŁUBOWSKI – rzeźbiarz i artysta sztuk wizualnych. Zajmuje się również działalnością z dziedziny krytyki i promocji sztuki. Studia w latach 1994-2000 w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby oraz na Wydziale Edukacji Artystycznej. Tworzy instalacje, obiekty i aranżacje przestrzenne o charakterze refleksyjnych wypowiedzi wizualnych. W swojej sztuce odnosi się także do wybranych możliwości technik cyfrowych. Jest również autorem prac z dziedziny grafiki, rysunku i malarstwa. Bardzo często inspiracją dla jego wypowiedzi twórczych jest szeroko rozumiana tradycja artystyczna: antyczna, nowożytna i XIX-wieczna, z którą artysta koresponduje, ale i w rozmaity sposób polemizuje.

REPRODUKCJE 1 i 2: Rafał Boettner-Łubowski, „Hommage à l’objet (?) ou Hommage à Man Ray (?)”, detal-brąz, 2012